Trage wegen in je buurt

Duid jouw woonplaats aan en wij personaliseren onze website voor jou.

De kaart

OF

Je postcode

Verstuur
 

E-zine vzw Trage Wegen

Uitgave Juli 2009

Terug naar Holsbeek

Van juridisch slagveld tot aantrekkelijk(st)e wandelgemeente

Enkele jaren geleden kwam de gemeente Holsbeek regelmatig in het nieuws door een hoog oplaaiend conflict over het openhouden van buurtwegen. Inwoner Marc Van Damme trok steevast aan het langste eind in een juridische strijd tegen zijn eigen gemeente: op straffe van dwangsommen moesten tientallen verwaarloosde buurtwegen terug opengemaakt worden. Werd Marc Van Damme tot enkele jaren geleden nog met pek en veren overgoten, dan is dat vandaag de dag helemaal gekeerd. We konden er met onze eigen ogen vaststellen dat niet alleen de rust is weergekeerd, maar vooral dat Holsbeek actief werk maakt van het herstel van de trage wegen.

Een revelatie
Ideaal dus voor een studiebezoek. Samen met Tjeu Tijskens uit het naburige Kessel-Lo togen we naar de landelijke gemeente op een boogscheut van Leuven. Onze gastheren: Rudy Janssens (CD&V), schepen van cultuur en bevoegd voor de buurtwegen én Marc Van Damme, die intussen al 14 jaar ijvert voor het vrij maken en vrij houden van veldwegen en bospaden in Holsbeek. Vier uur lang stapten we gemoedelijk en goedlachs samen door het prachtig glooiend landschap, om er vast te stellen hoe de gemeente de voorbije jaren werk gemaakt heeft van haar taak om de toegankelijkheid van trage wegen voor het publiek te waarborgen. Voorheen ontoegankelijke, deels zelfs onvindbare wegen en paden werden weer open gemaakt; waar nodig zullen ze gefreesd en met gras bezaaid worden. We geloven amper wat we zien.

Langs het veld als het kan, erdoor als het moet
We staan voor een graanveld waar de gemeente op de officiële breedte van de buurtweg 35 in Sint-Pieters-Rode met een maaitractor is doorgegaan. "De betrokken landbouwers zijn op de hoogte gesteld ", aldus schepen Janssens. "In dit geval was een verlegging naar perceelsgrenzen niet opportuun, dus gaan we - conform de buurtwegenatlas - diagonaal door het veld. De wettelijke verplichting, de vonnissen én de persoon van Marc Van Damme helpen me om deze maatregelen bij de betrokkenen te doen passeren. Maar elke aangelande, elke landbouwer, ... da's één avond onderhandelen." Jaja, de als 'oud en versleten' bestempelde buurtwegenwet blijkt toch nog verbazend goed te werken. Buurtweg 69 in Holsbeek: nog zo'n spectaculair voorbeeld. De gemeente kocht uiteindelijk een stukje van de wei waarover en waarlangs het tracé van de weg loopt. Twee poorten werden verwijderd, de afsluiting verplaatst. Een typische weidetoegang gemaakt uit vangrails en spoorwegdwarsliggers werd anderhalve meter smaller gemaakt. Alles door de gemeente. Schepen Janssens: "Als we dit door de landbouwer moeten laten doen, kost het ons nog méér aan gerechtskosten alleen". De kosten achteraf verhalen vindt Janssens geen goed idee: "Ik moet met die man op andere plaatsen ook nog samenwerken hé. Het moet vooruitgaan!" en hij kijkt jongensachtig uitdagend naar Marc Van Damme die er de humor wel van inziet.

Het gerecht
"Een schitterend voorbeeld van hoe een gemeente haar verplichting nakomt om trage wegen voor iedereen bruikbaar te maken en te houden", aldus Tjeu Tijskens, die gefascineerd vergelijkt met de buurgemeente Lubbeek die ook werd veroordeeld tot het vrijmaken van enkele buurtwegen. Een verschil met de vorige gemeentelijke legislaturen in Holsbeek is het zeker. En vooral: tot op heden blijft het helaas in heel wat andere gemeenten nog áltijd aanmodderen op het vlak van trage wegen. In 1998, na een eerste vonnis, tekende de gemeente Holsbeek (na herhaaldelijke klachten over de slechte staat van de buurtwegen) koppig hoger beroep aan. Een nieuwe rechtszaak, waarin niet 5 maar 40 buurtwegen betrokken waren en waarbij bij uitspraak opnieuw dwangsommen opgelegd werden, voerde de druk nóg verder op. Als tegenreactie wilde men nu in één keer op grote schaal buurtwegen afschaffen. In 2001 trad echter een nieuw gemeentebestuur aan: onder druk van het eerste vonnis (eigenlijk: de bevestiging van de eerste uitspraak in hoger beroep) startte een buurtwegencommissie met een inventarisatie van alle buurtwegen. Maar op het terrein bleven de wegen dicht, terwijl de dwangsommen en de advocaatkosten voor Holsbeek verder opliepen. Moord en brand: "Wat kost de heer Van Damme niet aan de belastingbetaler?" Maar vandaag klinkt er dus een ander geluid. "In Lubbeek hebben ze die klik nog niet gemaakt, ze vinden dat Holsbeek te vroeg heeft opgegeven", vertelt Marc Van Damme. Een eerste vonnis heeft hij alvast op zak, maar dat doet hem geenszins plezier: "Het zou hen véél minder geld kosten mochten ze gewoon de wet toepassen". Tjeu Tijskens: "Al bij al is dit toch wel de omgekeerde wereld. Een burger, die naar de rechtbank moet stappen om de overheid te dwingen de wet na te leven!"

Veel woorden, maar ook daden
Bij het aantreden van het gemeentebestuur in 2006, begon het stilaan bij alle partijen te dagen dat het conflict verder te laten escaleren zinloos was. De gemeente Holsbeek werd stelselmatig veroordeeld, in hoger beroep steeds bevestigd. Uiteindelijk werd er mede onder impuls van de advocaat van de gemeente een 'dadingsovereenkomst' onderhandeld. Een lijvig dossier waarin in een aantal deelgebieden, en gebaseerd op de visie van de buurtwegencommissie (die intussen haar werk had afgerond), weg per weg wordt gesteld wat de gemeente en binnen welke termijn zal doen. De dwangsommen uit de vonnissen werden eveneens in de overeenkomst opgenomen en het geheel werd door de gemeenteraad goedgekeurd. "Het waren toch enkele avonden onderhandelen op het scherpst van de snee", bekent Marc Van Damme. "Het is inderdaad een compromis, gebaseerd op het werk van de commissie. Maar het resultaat is wat telt: Holsbeek krijgt een écht fijnmazig trage-wegennet met doorlopende verbindingen."

Persoonlijke inzet
Rudy Janssens, eertijds voorzitter van de buurtwegencommissie en de huidige schepen van cultuur werd - vooral omdat hij zelf oprecht in het dossier geïnteresseerd is! - ondermeer de bevoegdheid 'erfgoed' toevertrouwd, met daaronder ook de verantwoordelijkheid voor de trage wegen. Hij neemt deze taak zéér ter harte en investeert er bijgevolg ook erg veel tijd in. "Ik wou dit doen op voorwaarde dat ik van het college de garantie kreeg dat ik het op mijn manier kon doen", geeft schepen Janssens aan. "Indien de uitvoering van de dadingsovereenkomst hier of daar een probleem oplevert, overleg ik daarover met Marc Van Damme". Deze heeft er vooraf jaren in geïnvesteerd om alles in beweging te krijgen. "Vaak overleg ik ook nu nog met eigenaars en landbouwers, eventueel komen we nog wijzigingen overeen aan bestaande tracés, zo bekomen we op een voor iedereen aanvaardbare wijze het behoud en herstel van het voorheen zéér verwaarloosde en daardoor in onbruik geraakte netwerk van trage wegen. Slechts een heel beperkt aantal wegen wordt afgeschaft." We vragen schepen Janssens of al dat werk ook zou gebeurd zijn zónder de gerechtelijke stappen van Marc Van Damme. "Dat weet ik niet... het is moeilijk daarop te antwoorden. Gelukkig ben ik zelf persoonlijk nooit in het conflict betrokken geweest, ik was toen nog geen schepen. Marc wéét dat mijn inzet authentiek is. Ik gebruik de vonnissen en de 'figuur' van Marc als ik met aangelanden spreek. Tsja, daar moet hij maar tegen kunnen - haha!", besluit hij.

Controlebezoek
Bedoeling is om in 2010 alles weer open en toegankelijk te hebben. "Alle de trage wegen zullen dan herkenbaar worden door een bordje met nummer én naam," zo bevestigt schepen Janssens ons. "Er komt dan ook een kaart met een overzicht van dat wandelwegennetwerk". We ronden ons terreinbezoek af: "Dit kan dan gelden als ons controlebezoek voor de maand augustus?", vraagt schepen Janssens. Marc Van Damme knikt instemmend. Rudy Janssens blijkt niet alleen een begeesterd schepen wat buurtwegen betreft. In z'n garage is hij eveneens brouwer van kleine volumes Grand Cru en witbier. En dat gaat er gezien de hitte goed in.

Niet aanpassen, maar toepassen
Het voorbeeld van de gezamenlijke inspanningen van Holsbeek en Marc Van Damme verdient navolging en dat in de positieve zin. Op termijn moet elke gemeente beschikken over een inventaris van alle trage wegen (de vzw Trage Wegen heeft daar overigens een methodiek voor uitgewerkt!) en vervolgens moeten de feitelijke en juridische toestand in overeenstemming gebracht worden. Dat gaan we niet doen door Wet op de Buurtwegen aan te passen, maar wél door hem toe te passen. "Het Holsbeekse voorbeeld bewijst dat handhaving het voornaamste probleem is", stelt Marc Van Damme. Tjeu Tijskens treedt hem bij: "Iedereen van ons doet er goed aan om bij vaststelling van moeilijke doorgang, afsluiting of zelfs liquidatie van een veldweg of pad, dit aan de betrokken gemeente te melden. Mét de uitdrukkelijke vraag naar wat die gemeente tegen wanneer zal ondernemen om ze weer toegankelijk te maken. Zo kan ieder van ons een belangrijke bijdrage leveren aan het behoud van het prachtig wandelpatrimonium in eigen land door de gemeenten te wijzen op hun verplichtingen!"

Meer info en achtergronddocumentatie (onder andere de vonnissen) vind je op het Holsbeek-dossier op onze Webbibliotheek.


Chemin des paysages, paysages des chemins

Poolshoogte in het land van de bocage

Trage Wegen vzw kijkt graag eens mee naar wat er over de grenzen gebeurt. Eind juni werden wij uitgenodigd op het seminarie "Les chemins du paysage, le paysage des chemins" in Rennes, Bretagne. Deze bijeenkomst vormde het sluitstuk van een driejarig multidisciplinair en internationaal onderzoek naar de betekenis van 'lanes' of 'chemins', zeg maar trage wegen, voor onze hedendaagse cultuurlandschappen. Het programma was rijk en gevarieerd, met lezingen, terreinbezoeken en veel tijd voor uitwisseling of een informele babbel. Een korte terugblik.

Een weg is véél meer dan louter een weg
Van de eerste en derde seminariedag onthouden we heel wat interessante lezingen. De Zweed Mattias Qviström toonde bijvoorbeeld hoe ideeën uit transportplanning de neiging vertonen om door te sijpelen in de bredere ruimtelijke ordening. Zo heeft de nadruk op het concept snelheid doorheen de 20ste eeuw onze visie op plaats verengd tot bereikbaarheid. Complexe lokale gevolgen of dynamieken werden daarbij al te vaak miskend. Daar kunnen wij in Vlaanderen alvast over meepraten. Voor Jacques Lemaître, de vroegere vice-president van de Franse GR, is net die verbondenheid met de omgeving cruciaal. Deze allround wandelaar gaf een vurig pleidooi om de weg en het landschap altijd samen te beschouwen. Wegen zijn meer dan een lijn van punt A naar punt B. Al decennialang ijvert hij voor het behoud van kwalitatieve, goed beheerde trage wegen in Frankrijk. Met opmerkelijke bescheidenheid verwees hij naar een actie uit 1992, waarbij anderhalf miljoen handtekeningen (!) werden verzameld voor het behoud van paden. Deze inspanningen worden vandaag verdergezet door de Franse Wandelfederatie onder de noemer 'réseau Eco-veille'.

Terreinbezoek
De tweede seminariedag bestond uit een heerlijke busrit langs verschillende relevante sites. Degelijke terreinbezoeken en deskundige uitleg maakten abstracte inzichten tot licht verteerbare kost. Zo vergeleek de ecoloog Didier le Coeur verschillende plekken en wegjes als ecologische habitats. De aanwezige flora en fauna vormde daarbij de toetssteen voor ecologische kwaliteit. De bevindingen zijn opmerkelijk. In een brede, vrij diep uitgesneden veldweg groeien bijvoorbeeld talrijke bosplanten, terwijl die niet (meer) terug te vinden zijn in een nabijgelegen bosje dat regelmatig wordt gerooid.

De daguitstap liet ons vooral kennismaken met de typische Bretoense bocage. Bocage is een gesloten landschapsstructuur gevormd door kleine perceeltjes die omzoomd zijn door houtkanten en houtwallen, of een combinatie van stenen muurtjes met houtwallen. Maar net als onze trage wegen wordt dit patrimonium belaagd: in Bretagne werden sinds 1960 ongeveer 30% tot 50% van de houtkanten opgeruimd. Ook vandaag nog is er juridisch weinig in te brengen tegen een bulldozer die met chirurgische precisie een eeuwenoude houtkant uit het landschap wegsnijdt. Toch is een tegenbeweging merkbaar. Nieuwe aanplantingen vinden plaats, voornamelijk rond de dorpskernen of de boerderijen. Zo bezochten we een heringerichte talud met recente haagaanplantingen. We leerden dat trage wegen vaak als hefboom fungeren voor het behoud of herstel van deze kleine landschapselementen. Maar het netto-resultaat blijft sterk verontrustend: voor elke 100 m aangeplante bocage, gaat nog zo'n 500 m op de schop. En de (enorme) financiële pot voor herwaarderingswerken blijft onaangeroerd: onvoldoende gemeenten of landeigenaars blijken geïnteresseerd...

Een beschermende wetgeving is een troef
Veel heeft te maken met goede wil, want het gros van de trage wegen in Frankrijk genieten niet juridische basis die we bij ons kennen. Ofwel zijn ze in bezit van de overheid, ofwel zijn ze particulier. De notie 'openbaar recht van doorgang' of publieke erfdienstbaarheid door 30-jarig openbaar gebruik is er onbestaande. De inzet van verschillende actoren bij het landschapsbeheer is dan ook cruciaal. Tijdens het seminarie leerden we ze kennen: academici, gemeenten, allerhande verenigingen, invoegbedrijven, les "communautés de communes" (een soort intercommunales), beleidsmakers op het niveau van de departementen ('Conseil général'), ... Hun gedeelde inspanningen zetten een en ander in beweging en zorgen ervoor dat eeuwenoude cultuurlandschappen naar waarde worden geschat. En bij zo'n voortrekkers en baanbrekers halen wij graag de mosterd. Kortom: een meer dan geslaagde studiereis bij onze zuiderburen.


Trage wegen als onderdeel van de Samenwerkingsovereenkomst 2008-2013

Een inspirerende brochure voor gemeentelijke trage-wegenacties

De Vlaamse overheid stimuleert gemeenten en provincies om hun milieu- en natuurbeleid verder uit te bouwen. Het kader hiervoor is de Samenwerkingsovereenkomst 2008-2013 (SO). De invalshoek van trage wegen biedt heel wat mogelijkheden om de doelstellingen van de SO te helpen verwezenlijken. Trage Wegen vzw zet in een inspirerende brochure de lezer op het goede spoor! Deze brochure werd teruggekoppeld met het Departement LNE van de Vlaamse overheid en met de themaverantwoordelijken, die instaan voor inhoudelijke ondersteuning en evaluatie van de acties die gemeenten uitvoeren.

De suggesties en tips in deze brochure vormen geen afgelijnd pakket, noch een sluitende garantie voor een succesvol trage-wegenproject. De bedoeling van dit document is om inspiratie te geven over de manier waarop trage-wegenacties een meerwaarde kunnen betekenen binnen de Samenwerkingsovereenkomst die de gemeente heeft afgesloten. De gemeentelijke initiatiefnemer kan deze ideeën combineren of aanpassen rekening houdend met de lokale situatie, dynamiek en beleidscontext.

Trage Wegen vzw biedt advies en ondersteuning aan particulieren, verenigingen en gemeenten die het behoud en de ontwikkeling van trage wegen nastreven. Gemeenten die een trage-wegenbeleid via de SO uitvoeren, nemen best contact op met het secretariaat voor concrete mogelijkheden in dit verband.

Meer info: Vooruitgangstraat 323 bus 10, 1030 Schaarbeek, tel. 02/204.09.70, info@tragewegen.be

De brochure vindt u uiteraard terug op onze Webbibliotheek en onder de DULOMI-projectpagina tragewegen.be/dulomi.


Plattelandswegen onveilig

Ook op het platteland vormen trage wegen een verkeersveilig alternatief

Plattelandswegen zijn dodelijker dan andere wegen. Toch lijken chauffeurs zich zekerder te voelen op het platteland. Dat besluit bankverzekeraar AXA na een onderzoek met crashtests. In België kwam in 2007 bijna 55 procent van alle verkeersdoden om op plattelandswegen. In de meeste andere Europese landen ligt dat cijfer nog hoger.

"Het idyllische landleven bedriegt", zegt Anton Brunner, hoofd van de afdeling Ongevallenonderzoek van AXA. Want op plattelandswegen kruisen alle soorten weggebruikers elkaar wel eens: personenwagens, motorrijders, vrachtwagens, landbouwvoertuigen, voetgangers, fietsers en zelf ruiters. En dat levert soms gevaarlijke situaties op. "Autobestuurders en motorrijders doen op die landwegen vaak hetzelfde parcours in hun regio. Daardoor voelen ze zich zekerder van hun stuk en gaan ze al gauw te snel rijden", zegt Brunner. Volgens hem zijn vooral de bochten en onoverzichtelijke stukken bijzonder gevaarlijk, want daar kunnen plots tegenliggers opduiken. "Ook op wegen zonder markering is er veel onduidelijkheid waardoor chauffeurs nog meer geneigd zijn zomaar voorbij te steken".

Lees meer over de bevindingen op de website van Axa


Magische Momenten: innerlijke ruimte

Nadenken over het platteland

Het platform ALIAS PLATTELAND organiseert op op vrijdag 2 oktober in Leuven (gebouw Boerenbond Diestsevest), vanaf 13u30 tot 17u00 het tweede Magisch Moment van het Vlaamse Platteland.
Deze tweede workshop in de reeks is een gelegenheid voor reflectie, vernieuwing en vooral om met andere experten van gedachten te wisselen. Het onderwerp deze keer is 'De innerlijke ruimte'. Na een inleidende presentatie van de gastspreker zullen de deelnemers zelf creatief aan de slag gaan met het thema.

Gaston Remmers uit Amsterdam is gastspreker. Hij verwoordt het thema als volgt: "Als we ervoor willen zorgen dat we over 30 jaar in een fantastisch land wonen, moeten we uit een andere vaatje tappen. Daarin staan zowel zorg voor de innerlijke ruimte als voor de fysieke buitenruimte centraal. Landschap produceer je met je geest. Schoonheid ontstaat door engagement, door je te willen verhouden tot een gebied". In zijn bijdrage houdt Gaston een krachtig pleidooi voor persoonlijk engagement met de leefomgeving. Zijn verhaal zal zowel een nieuw theoretisch perspectief aanreiken, als voorbeelden tonen van innovatief en praktisch handelen van plattelandsondernemers. Hij put daarbij uit zijn eigen ervaringen als procesarchitect in gebiedsontwikkeling. Deze ervaringen zijn gebundeld in drie publicaties over bezieling, innerlijke ruimte, gebiedsontwikkeling en nieuw agrarisch ondernemerschap op de rand van stad en land.

Meer info en definitief programma:

Els Abts - Afdeling Platteland, VLM, 02 543 69 29 (els.abts@vlm.be)
www.aliasplatteland.be


Ook Temse in de knoop

Trage wegenbeeld: Trotse voorstelling van de wandelknooppuntenkaart van trage wegen in Temse

De gemeente Temse zet hierbij alweer een volgende stap in de realisatie van haar voetwegelplan (dat eind de jaren '90 werd opgemaakt). "Ook in Temse liggen er nog heel wat trage wegen", vertelt Hugo Maes, schepen van Groen en Natuur. "Sommige zijn goed verscholen en niet echt gekend bij het grote publiek. Intussen staan de trajecten niet alleen aangeduid op het stratenplan, maar zijn alle voetwegels in de gemeente bewegwijzerd met vermelding van de naam en het nummer van de weg. En nu is er dus de trage-wegenkaart met een knooppuntennetwerk."

De gemeente Temse wil haar inwoners nog meer bij de trage wegen betrekken en lanceert een oproep naar personen en/of verenigingen die zich willen engageren om het peterschap over een voetwegel of wandelroute op zich te nemen. Enthousiaste fotografen maken dan weer een kans op een publicatie in het fotoboek 'Natuurrijk Temse'.

Iedereen die wil meewerken, mag zijn/haar kandidatuur en/of digitale foto's (vermeld naam, adres, plaats en tijdstip van de genomen foto) opsturen naar groen@temse.be

De trage-wegenkaart is te verkrijgen voor vijf euro bij de Toeristische dienst aan de Markt in Temse.


Vereniging in de kijker: Heemkring Opwijk-Mazenzele

"We maken vandaag de geschiedenis van morgen"

Vorig jaar werkte de gemeente Opwijk samen met de vzw Trage Wegen aan een herstelplan voor trage wegen in het gebied Droeshout-Mazenzele, dat werd geïnventariseerd en samen met het lokale middenveld onder de loupe genomen. Ook de Heemkring Opwijk-Mazenzele (HOM), die al meer dan tien jaar rond buurtwegen werkt zat mee aan tafel. Een gesprek met bestuurder Maurice Willocx van HOM.

Maurice, hoe is HOM betrokken geraakt met het lot van de buurtwegen in Opwijk?
Maurice Willockx: "Eigenlijk is dat een logisch gevolg van het feit dat we als heemkring ook de actualiteit in Opwijk opvolgen. Heemkunde is voor ons een manier om zorg de dragen voor de toekomst, want we maken vandaag de geschiedenis van morgen. Een goed gestructureerd, fijnmazig en doorlopend trage-wegennet is een waardevol en onmisbaar patrimonium voor onze kinderen en kleinkinderen. Wij nemen dus altijd een standpunt in als er voorstellen voor afschaffingen of verleggingen op de agenda van de gemeenteraad komen, dus meestal in het kader van het voorafgaand openbaar onderzoek. Dat botst wel eens met ons gemeentebestuur, maar onze voorstellen zijn altijd positief en opbouwend. We dienen trouwens ook heel wat suggesties in, niet louter bezwaarschriften."

Jullie gaven ook jullie mening te kennen op het trage-wegenproject vorig jaar in Mazenzele. Er kwam een inventaris en een herstelplan - hoe zit het daar nu mee?
Maurice Willockx: "Na de afsluitende vergadering eind juni 2008 is het erg stil geworden rond trage wegen. Er is toen een nota opgemaakt, maar op het terrein valt er nog niks te zien. Da's toch wel jammer, want het trage-wegenproject had juist een aanleiding kunnen zijn om écht stappen te ondernemen. Ook de rest van de gemeente zou bijvoorbeeld geïnventariseerd moeten worden, dat zou al een eerste stap zijn. En met HOM blijven we ijveren voor een degelijk handhavingsbeleid wanneer er buurtwegen afgesloten, omgeploegd of door aangelanden ingepalmd worden. Het gaat immers om publieke rechten."
Met HOM hebben we de indruk dat de gemeente haar wettelijke verplichtingen inzake het openhouden van buurtwegen verwaarloost. Er is evenmin totaal geen handhavingsbeleid in de gemeente: als er buurtwegen afgesloten, omgeploegd of door aangelanden ingepalmd worden, dan treedt de gemeente gewoon niet op. Met HOM beschouwen we dat als diefstal, het gaat dus wél om publieke rechten!"

Welke initiatieven nemen jullie dan om het buurtwegennet te vrijwaren van verdere afbrokkeling?
Maurice Willockx: "Wij vertellen de inwoners van Opwijk wat het belang is van de buurtwegen in onze gemeente en waar de kansen liggen. Dat doen we via onze eigen publicaties (op papier en via internet), maar ook via een onafhankelijk infoblad van een lokale drukker. Iedereen krijgt dat in de bus en zo groeit ook de interesse voor de materie. Uiteraard gebruiken we ook alle wettelijke middelen om ervoor te zorgen dat het netwerk niet nog verder verwaterd: bezwaarschriften en beroepen bij de officiële procedures. Dat doen we niet om dwars te liggen, maar juist omwille van de grote meerwaarde van de buurtwegen."

Verwachten jullie een rol van de provincie of de Vlaamse Overheid?
Maurice Willockx: "Zeer zeker. De provincie stuurt de gemeente wel degelijk aanmaningen als wij een opmerking over het onderhoud of over het afsluiten van buurtwegen hebben. Het is goed dat de belangrijkste bevoegdheden bij buurtwegen bij de provincie liggen. Dat is toch een zekere beschermende grendel in het behoud ervan. Een hersteloperatie van het trage wegennet in onze gemeente zou een erg goede zaak zijn. Een andere tendens is dat in het buurtwegennet overal rechte hoeken worden aangebracht voor weer een zoveelste verkaveling of om de weg naar de rand van een perceel te verleggen. Bijzonder lastig en onveilig voor fietsers, want plots zien ze elkaar niet meer komen. Dat is nefast voor het gebruik van de trage wegen. Ook in dergelijke gevallen is het goed dat ook het provinciaal niveau meekijkt - of in geval van beroep het gewestelijk niveau."

Alvast bedankt voor dit gesprek Maurice, en ook tijdens de komende Vlaamse legislatuur blijft de vzw Trage Wegen actief ijveren voor het behoud van een gedegen wettelijk kader en beschermend statuut voor de buurtwegen.

Meer info:
Heemkring Opwijk-Mazenzele www.heemkringopwijk.be/fr/buurtwegen.htm
Maurice Willocx, 052 35 50 27 (heemkringopwijk@hotmail.com)


Alle E-zines

Schrijf je in op onze nieuwsbrief

Please wait